Plek voor ideemakers

Bureau

Merkmakers & campagnebouwers

Plek

flex- & vergaderplekken

Café

koffie & boterhammen

kun je met communicatie levens redden?

Case: campagne Ik luister…

Het is bepaald geen licht onderwerp: suïcide op het spoor. ProRail en NS worstelen er enorm mee. Ze klopten bij O aan om het gesprek aan te gaan: kunnen we misschien met communicatie verschil maken? Is er een manier, een boodschap, waarmee je mensen kunt bereiken?

het team

Als iemand zelfmoord op het spoor pleegt, dan is dat een heftige gebeurtenis met grote gevolgen. Voor heel veel mensen – natuurlijk in de allereerste plaats voor de nabestaanden. Daarnaast heeft het grote impact op conducteurs, machinisten, hulpdiensten, reizigers en omstanders. ProRail en NS vragen zich af of communicatie een bijdrage kan leveren aan het terugdringen van het aantal suïcides op het spoor.

Wat een indrukwekkende vraag… Maar ook een moeilijke: hoe begin je? Waar begin je? We zijn begonnen met gesprekken, heel veel gesprekken. Met medewerkers van ProRail en NS, medewerkers van 113 Zelfmoordpreventie, maar ook met mensen die zelf suïcidaal zijn geweest. We wilden een beeld krijgen wat mensen beweegt, wat de gevolgen zijn en wat er aan vooraf gaat.

kern
Uit de gesprekken met mensen die zelfmoordgedachten hebben gehad, ontstond een beeld van grote eenzaamheid. Mensen denken dat hun probleem te groot is geworden, dat niemand ze begrijpt. Of juist dat mensen snel hun oordeel klaar hebben of met oplossingen komen. Maar dat weinig mensen écht luisteren. Het kwam steeds terug: dat het draait om luisteren.

 

boodschap
Daarom hebben we ‘ik luister’ tot de kernboodschap gemaakt. Door te laten weten dat er een plek is waar iemand klaar zit om te luisteren naar je verhaal, hopen we op te vallen. De boodschap is simpel en de posters ook. Ze zijn geplaatst op locaties langs het spoor, waar ze hopelijk opvallen en binnenkomen. Zodat iemand hopelijk op zo’n moment de telefoon pakt en belt. En dan hopelijk van zijn of haar voornemen af te brengen is. Omdat er wél geluisterd wordt en er een gesprek ontstaat. Want een gesprek kan het begin zijn van echte hulp…

 

ontwerp
Het zijn simpele borden. ‘Leeg’ qua opmaak, weinig tekst. Je zou het een terughoudend ontwerp kunnen noemen. Het gaat immers niet om het design, het gaat erom de drempel om te bellen zo laag mogelijk te maken. De borden zijn geplaatst door heel Nederland op locaties langs het spoor.

 

 

resultaat

Bij het ontwikkelen van de campagne zeiden we: al belt er maar één mens, na het zien van ons ik-luister bord…
Hoe fantastisch zou dat zijn? En het heeft gewerkt: er zijn mensen voor wie het bord het grote verschil heeft gemaakt. We krijgen er nog steeds een brok van in onze keel. Inmiddels heeft de NMBS, het Belgische Spoorwegbedrijf, de campagne overgenomen.


terug naar overzicht