Plek voor ideemakers

Bureau

Merkmakers & campagnebouwers

Plek

flex- & vergaderplekken

Café

koffie & boterhammen

kun je met communicatie levens redden?

Case: campagne Ik luister…

De maatschappelijke impact van suïcide op het spoor is enorm. Kan je daar met communicatie iets aan doen, vroeg ProRail zich af? Zijn mensen die suïcidaal zijn überhaupt te bereiken?

het team

uitdaging
Bij elk geval van suïcide op het spoor zijn ontzettend veel mensen betrokken: nabestaanden, machinisten, conducteurs, reizigers, omstanders en dan nog vele hulpdiensten. De maatschappelijke impact is nauwelijks uit te drukken. Uit onderzoek blijkt dat er bij elk geval honderden mensen betrokken zijn. Daarnaast is er ook een grote impact op de dienstregeling, het duurt uren voor een traject weer vrijgegeven kan worden. ProRail en NS worstelen met dit onderwerp en vragen zich af of communicatie een bijdrage kan leveren aan het terugdringen van het aantal gevallen.

aanpak
We zijn eerst gaan praten met betrokkenen: medewerkers van ProRail, medewerkers van hulplijn 113Online, maar ook met mensen die zelf suïcidaal zijn geweest. Dat waren indrukwekkende sessies. We wilden een beeld krijgen van wat mensen beweegt, hoe ze een locatie bepalen en wat eraan voorafgaat. Het blijkt dat er sprake is van veel voorbereiding, zo wordt de locatie meerdere keren van tevoren bezocht.

strategie
Welke boodschap komt aan? Hoe raken we precies de juist snaar? Hoe zorgen we ervoor dat we andere reizigers niet afschrikken? Welke middelen zetten we in? Al snel trokken we de conclusie dat we vooral moesten focussen op locaties langs het spoor. Niet via open media communiceren, maar heel erg gericht op de plekken waar deze mensen blijkbaar vaak komen. Er blijkt zelfs een lijst van hotspots te bestaan…

 

boodschap
Uit de verhalen bleek dat mensen vooral denken dat hun problemen te groot zijn geworden, dat niemand ze meer begrijpt. En dat als ze er al over praten, anderen meteen met oordelen of oplossingen komen. Het kwam steeds terug, dat het draait om luisteren. We wilden daarom een persoonlijk en intieme boodschap ontwikkelen, een die dichtbij mensen komt die letterlijk misschien wel staan voor een laatste stap. Zo zijn we gekomen op ‘Ik luister…’

 

ontwerp
We hebben de borden bewust ‘leeg’ gehouden qua opmaak, met veel wit en een koptekst in een ‘handgeschreven’ font. Je zou het een terughoudend ontwerp kunnen noemen, de drempel om te bellen moet zo laag mogelijk zijn. De borden zijn geplaatst door heel Nederland op specifieke risicolocaties langs het spoor, bij overgangen en op stations.

 

 

resultaat

We hebben altijd gezegd: als er ooit iemand zou bellen in plaats van … Hoe fantastisch zou dat zijn! Inmiddels hebben we meerdere verhalen gelezen dat dit bord letterlijk het verschil heeft gemaakt. We krijgen er nog steeds een brok van in onze keel. Omdat de aanpak succesvol blijkt, heeft de NMBS, het Belgische Spoorwegbedrijf, de campagne overgenomen.


terug naar overzicht